godrej argovet

இந்தியாவின் பால் உற்பத்தி திட்டத்தில் தமிழ்நாடு ஒரு அசாதாரண நிலையைக் கொண்டுள்ளது. இந்த மாநிலத்தில் சார்ந்திருக்கக்கூடிய சொந்த பால் மாட்டு இனம் எதுவும் இல்லை, மேலும் கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக கலப்பின கால்நடைகளை மட்டுமே நம்பியுள்ளது. ஜெர்சி கலப்பின மாடுகள் மட்டும் மாநிலத்தின் பால் உற்பத்தியில் சுமார் 90% பங்களிக்கின்றன. இந்த ஒரு முக்கியக் காரணியே தமிழ்நாடு பால் வளர்ச்சியைப் பற்றி எவ்வாறு சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை வடிவமைக்க வேண்டும்: அதாவது, கடினமான சூழலைத் தாங்கி வளரும் உள்ளூர் இனங்களுக்குப் பதிலாகக் கலப்பின மரபணுக்களைக் கொண்ட உங்கள் கால்நடைகளை மட்டுமே வளர்க்கும்போது, ஊட்டச்சத்து என்பது ஒரு கூடுதல் உள்ளீடு மட்டுமல்ல; அதுவே ஒரு விலங்கு தனது முழு மரபணுத் திறனை அடைவதற்கும், அதை அடையத் தவறுவதற்கும் இடையிலான முக்கிய வேறுபாடாக அமைகிறது. இந்த மாநிலத்தின் புள்ளிவிவரங்கள் சீரான, சமமற்றதாக இருந்தாலும், முன்னேற்றத்தின் கதையைச் சொல்கின்றன. தமிழ்நாட்டின் ஆண்டு பால் உற்பத்தி 2020-இல் 8.75 மில்லியன் டன்களிலிருந்து 2024-இல் 10.8 மில்லியன் டன்களாக உயர்ந்தது, மேலும் மாநிலத்தில் தனிநபர் பால் கிடைக்கும் அளவு 2024-இல் ஒரு நாளைக்கு 384 கிராமிலிருந்து 2025-இல் ஒரு நாளைக்கு 407 கிராமாக உயர்ந்தது. தேசிய அளவில் தனிநபர் பால் கிடைக்கும் அளவு ஒரு நாளைக்கு 485 கிராமாக இருந்ததுடன் இந்தியா ஒட்டுமொத்தமாக 2024-25-இல் சுமார் 247.87 மில்லியன் டன் பால் உற்பத்தி செய்துள்ளது, எனவே ஒரு குறுகிய மரபணு அடித்தளத்திலிருந்து தொடங்கினாலும் தமிழ்நாட்டின் வளர்ச்சிப் பாதை தேசிய போக்கைப் பெரிதும் பிரதிபலிக்கிறது . புதிய கால்நடைகள் மட்டுமே அந்த இடைவெளியை நிரப்புவதாக இருக்கப் போவதில்லை. தமிழ்நாட்டின் சொந்த வேளாண்மை மற்றும் அதனுடன் இணைந்த துறைகள், கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அறிவியல் பூர்வமான கால்நடை வளர்ப்பில் மாநிலம் தொடர்ந்து மேற்கொண்ட முதலீட்டைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் வளர்ச்சியடைந்துள்ளன. ஆனால் காகிதத்தில் காணப்படும் வளர்ச்சி, மாநிலத்தின் தொழுவங்களில் ஏற்கனவே உள்ள கால்நடைகள் தங்களின் உற்பத்தித் திறனை முழுமையாக எட்டும்போதுதான் பால்பாத்திரத்தில் வளர்ச்சியாக மாறும். அது, தீவனம் மற்றும் கால்நடை சுகாதாரத்தில் முதலீடு செய்யப்படும் ஒவ்வொரு ரூபாயும், கால்நடையின் ஊட்டச்சத்துத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் சமநிலையான உணவுமுறையால் ஆதரிக்கப்பட்டு, அந்த முதலீட்டை திறம்பட பாலாக மாற்றுகிறதா என்பதைப் பொறுத்தே அமையும். இங்குதான் தேசியக் கொள்கை உந்துதல் மற்றும் பண்ணை அளவிலான நடைமுறை யதார்த்தம் இரண்டும் சந்திக்கின்றன. தீவனத் தரம் பால் உற்பத்தித் திறனை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது; தமிழ்நாடு போன்ற கலப்பினக் கால்நடைகள் அதிகம் கொண்ட மாநிலத்தில், இந்தத் தொடர்பு தேசிய சராசரி குறிப்பிடுவதைவிட இன்னும் நெருக்கமாகவே இருக்கிறது. புரதச் சத்து கூடுதலாக அளிப்பது, பால் கறப்புப் பருவம் முழுவதும் பால் உற்பத்தியின் நிலைத்தன்மையை ஆதரித்து, சிறு கால்நடை வளர்ப்பாளர்களின் வருமானத்தை மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கும் பருவகால சரிவுகளைச் சமன் செய்ய உதவுகிறது. சமநிலையான ஊட்டச்சத்து, இனப்பெருக்கத் திறனுக்கும் கணிசமாகப் பங்களித்து, கன்று ஈனும் இடைவெளிகளைக் குறைத்து, மோசமான கருத்தரிப்பு விகிதங்களால் கால்நடைகளை இழப்பதற்குப் பதிலாக, ஆண்டுதோறும் மந்தைகளை உற்பத்தித் திறனுடன் தக்கவைக்க உதவுகிறது. எனவே, அறிவியல் பூர்வமான மற்றும் சமநிலையான உணவுமுறை அளிப்பது, ஊட்டச்சத்து இடைவெளியைக் குறைக்க உதவுகிறது. கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவின் பால் உற்பத்தியை கணிசமான அளவில் உயர்த்த உதவிய முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக, தேசிய அளவில், மத்திய அரசு ராஷ்டிரிய கோகுல் மிஷன் மற்றும் நேஷனல் ப்ரோக்ராம் ஃபார் டைரி டெவலப்மெண்ட் ஆகியவற்றிற்கான ஒதுக்கீடுகளை ஒரு ஒருங்கிணைந்த ரூ. 6,190 கோடியாக உயர்த்தியுள்ளது. அந்த வளர்ச்சியில் தற்போதைய பங்களிப்பை விட அதிகமானதைப் பெறத் தமிழ்நாடு சாதகமான நிலையில் உள்ளது; ஆனால், உள்கட்டமைப்பு முதலீட்டிற்கு இணையாகத் தீவனம் மற்றும் ஊட்டச்சத்து வசதிகளும் மேம்படுத்தப்பட்டால் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும். மாநிலத்தின் பால் உற்பத்தி மண்டலங்களில் உற்பத்தித் திறனை மையமாகக் கொண்ட விவசாய முறை பரவலாகி வருகிறது; அத்துடன், ஊட்டச்சத்து குறித்த விழிப்புணர்வு, சிறு விவசாயிகள் தங்கள் வசம் உள்ள இரண்டு அல்லது மூன்று கால்நடைகளை நிர்வகிக்கும் விதத்தையே உண்மையாகவே மாற்றியமைத்து வருகிறது. மேய்ச்சல் நிலத்தை விரிவாக்குவதற்கு கிட்டத்தட்ட இடமே இல்லாத ஒரு மாநிலத்திற்கும், கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக கலப்பின மரபணுவை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு மந்தைக்கும், பால் உற்பத்தியை அதிகரிப்பதற்கான மிகச் சிறந்த வழி, மந்தையின் எண்ணிக்கையை உயர்த்துவது அல்ல; மாறாக, கால்நடைகளுக்குச் சிறந்த முறையில் ஊட்டமளிப்பதே ஆகும்.